حتماً  تابه‌حال کودک خود را برای بازی به پارک برده‌اید و یا اگر هم‌چنین تجربه‌ای نداشته‌ باشید  احتمالاً بازی کردن بچه‌ها را در پارک دیده‌ دیده‌اید.

فارغ از تفاوت‌های فردی کودکان که بعضی پرجنب و جوش و بعضی محتاط هستند، یک تفاوت عمده در بازی کردن کودکانی که متوجه نگاه پدر یا مادرشان هستند با کودکانی که نظارت والدین خود را احساس نمی‌کنند، وجود دارد.

کودکی که متوجه نگاه پدر مادرش است، پر جنب‌وجوش تر بازی می‌کند و کمتر مرتکب رفتارهایی  می‌شوند که باعث آسیب رساندن به دیگر بچه‌ها در محیط پارک و بازی بشود.

آن‌ها سعی می‌کنند شیرین‌کاری بیشتری انجام بدهند و کمتر خرابکار به نظر برسند. در عوض کودکانی که والدینشان را دور از خود و یا  مشغول کاری می‌بینند درعین‌حال که با ترس بیشتری بازی می‌کنند، از پرخاشگری هم ابایی ندارند و اگر هم در مواردی لازم شد از هُل دادن بچه‌های دیگر هم روگردان  نیستند. این بچه‌ها ممکن است کمتر به گریه بیفتند اما کمتر هم می‌خندند در عوض کودکانی که پدر یا مادرشان را نزدیک می‌بینند، شاید برای یک حادثه جزئی زودتر به گریه  بیفتند اما خنده‌هایشان حتماً بلندتر است. آن‌ها  در تمام طول بازی  در تلاش‌اند همچنان نظر والدینشان را جلب  کنند.  بچه‌های تنها ، دنبال جلب نظر کسی نیستند و بی‌باک و البته ناامن از پشتیبان، تلاش  می‌کنند، فقط محیط بازی را  از آن خود کنند و کمتر به فکر دوستی با بچه‌های دیگر می‌افتند. رفتار آن‌ها بیشتر قلدرانه است و ملاحظه کمتری از خودشان نشان می‌دهند.

ایمان به وجود خداوند و عشق به او در بزرگسالی نیز شبیه همین صحنه است. کسانی که به خداوند و نظارت او ایمان‌دارند باجرئت بیشتری قدم برمی‌دارند و درعین‌حال مراقبت بیشتری دارند. خوش‌روتر و قابل‌اعتمادتر هستند. آن‌ها در تمام لحظات زندگی تلاش می‌کنند که موردقبول خداوند واقع شوند. از ته دل می‌خندند و البته به‌وقت لزوم، جایی در درون خود برای گریه کردن دارند.

این باور از کودکی در آن‌ها ایجادشده است، در آن‌ زمانی که پدر و مادرشان موفق شدند وجود عظیم‌تر،  مهربان‌تر و مراقب‌تر از خودشان را به او بشناسانند.